Martin C. (1962) wordt beschouwd als een van de gevaarlijkste misdadigers van Nederland. Begin jaren ’90 maakt hij als serieverkrachter Amsterdam onveilig. Twee maanden na het uitzitten van een lange celstraf ontvoert en doodt Martin C. de dertienjarige Maarnse scholiere Sybine Jansons. Door zijn sluwheid en door fouten bij de opsporing blijft hij nog maanden op vrije voeten. In die tijd maakt hij opnieuw enkele verkrachtingsslachtoffers. Voor de doodslag op Sybine Jansons en de twee nieuwe verkrachtingen kreeg de Amsterdammer zeventieneneenhalf jaar cel en tbs met dwangverpleging. Tijdens zijn tbs legde C. via een datingsite voor delinquenten opnieuw contact met vrouwen.

In De Vrouwenjager brengt Cees Koring de levens samen van serieverkrachter Martin C., enkele van zijn slachtoffers, onder wie het schoolmeisje Sybine Jansons en rechercheur en co-auteur Marcel Tiehuis. Als coördinator gaf Tiehuis mede leiding aan het Utrechtse rechercheteam dat Martin C. na maanden speuren te pakken kreeg. Aan de hand van indringende interviews, exclusief onderzoeksmateriaal en de openhartigheid van Marcel Tiehuis reconstrueert Koring een serie huiveringwekkende misdrijven.

Speech bij de presentatie van zijn boek De Vrouwenjager:

Het boek De Vrouwenjager gaat over het ergste misdrijf: mensonterende verkrachting en doodslag op een kind. Dat zijn gebeurtenissen die soms een hele natie uit z’n doen brengen. Kijk maar es wat er gebeurde toen de zaak Robert M. en het kinderdagverblijf het Hofnarretje aan het licht kwam. En in november vorig jaar wijdde het NOS Journaal zelfs een extra middaguitzending aan het vonnis tegen de buurman van de twaalfjarige Milly Boele uit Dordrecht. De man lokte het kind haar woning uit, nam haar mee naar zijn eigen huis en misbruikte en doodde het meisje. Hij begroef Milly in zijn eigen tuin. Heel Nederland gruwde van die daad.

Eenzelfde golf van afgrijzen ging door ons land toen in 1999 de dertienjarige Sybine Jansons uit Maarn dood werd gevonden. Enkele mensen die hier aanwezig zijn waren daarbij. Het aantreffen van het al weken vermiste kind betekende voor hen niet alleen een traumatische ervaring, maar vooral een verschrikkelijke klap voor de ouders, zusje, medescholieren en kennissen van Sybine, maar ook voor de tientallen politiemensen en vertegenwoordigers van justitie, die dag en nacht bezig waren met haar opsporing.

Een van die politiemensen is Marcel Tiehuis. Als misdaadverslaggever van De Telegraaf leerde ik Marcel kennen als een bevlogen, accurate en zeer betrokken politieman. Toen hij in 1999 mede leiding gaf aan het onderzoek naar de vermissing van Sybine kreeg ik weer met hem te maken. 'De zaak Sybine slokte me volledig op,' zou de rechercheur me later vertellen. Marcel Tiehuis kon aan niets anders meer denken. Hij vloekte hardgrondig toen hij het bericht kreeg dat Sybine dood in het water bij Kockengen lag.

Ik ontmoette Marcel weer toen tijdens het opsporingsonderzoek mijn medewerking werd gevraagd en toen, uiteindelijk, in Amsterdam de man terecht stond die verantwoordelijk was voor de gewelddadige dood van Sybine en voor enkele gruwelijke verkrachtingen die hij daarna pleegde: Martin C. Hij kreeg zeventieneneen half jaar en tbs met dwangverpleging. Tijdens de nazit van de rechtzitting maakten we een plan om ooit samen een boek te maken over de zaak die heel Nederland schokte. Dat boek is nu klaar. Het heeft de titel De Vrouwenjager gekregen. Het is een huiveringwekkend drieluik waarin de levens samen worden gebracht van de rechercheur Marcel Tiehuis, de notoire zedendelinquent Martin C. en Sybine Jansons, maar ook van andere slachtoffers.

De Vrouwenjager is een heel bijzondere productie geworden, veel meer nog dan wat ons voor ogen stond. Marcel Tiehuis is open en eerlijk over het onderzoek waaraan hij mede leiding gaf. Hij geeft toe dat kort na de vermissing van Sybine fouten zijn gemaakt. Hij is met die zelfkritiek heel actueel, zo blijkt uit recente bevindingen van een onderzoekster van de KLPD naar aanleiding van de zaak Milly Boele. Na de verdwijning van een kind gaat nog steeds veel mis en dat kan fataal zijn.

Marcel Tiehuis reageert in het boek ook op de ongezouten kritiek die Arjen Jansons, de vader van Sybine, op de politie leverde in zijn boek dat hij in 2009 schreef over de gewelddadige dood van zijn dochter. Dat was een verschrikkelijke, hemeltergende misdaad. Maar eerlijk gezegd heb ik altijd gevonden dat door de overweldigende publiciteit rond de gewelddadige dood van Sybine de gruwelijke ervaringen van àndere slachtoffers van Martin C. in de schaduw bleven staan. Geheel onterecht. Dankzij hun moed om via dit boek naar buiten te treden kregen we ook veel meer zicht op het leven van enkele verkrachtingsslachtoffers van Martin C. Wij deden een poging om te beschrijven wat deze vrouwen doormaakten. We beseffen dat het slechts een poging is, want wat zij meemaakten ìs in feite met geen pen te beschrijven.

In de jaren ’90 ontliep Martin C., die toen bekend werd als 'de serieverkrachter van Amsterdam', dankzij een handige advocaat een veroordeling tot tbs. De rechterlijke macht zette daarmee de deur wijd open voor deel twee van de gruwelijke carriere van de vrouwenjager. Staatssecretaris Teeven maakte onlangs bekend dat delinquenten, wat hem betreft, voor zo’n truc geen kans meer krijgen. Na de doodslag op Sybine en de nieuwe reeks verkrachtingen kreeg C. wel tbs opgelegd. Als een rode draad loopt door dit boek de vraag of een man als Martin C., met zijn achtergronden, niet levenslang had moeten krijgen in plaats van tbs. Mr. Diederik Aben, destijds aanklager in het hoger beroep van C. en zich toen sterk maakte voor levenslang, zegt in De Vrouwenjager dat die maximale straf de maatschappij en individu een betere bescherming bood. Hij is daar nog steeds van overtuigd, zegt hij in het boek.

Martin C., die door deskundigen nog steeds wordt beschouwd als een gevaar voor de maatschappij, verblijft thans in de Pompekliniek. De directie van de tbs kliniek weigerde ons bij hem toe te laten voor een gesprek. We hadden wel briefcontact. C. liet weten dat hij vindt dat hij zijn schuld aan de maatschappij heeft ingelost en dat hij hard werkt aan de terugkeer naar de maatschappij. Op 15 mei aanstaande, dus over een goeie week, is zijn gevangenisstraf officieel ten einde. Maar vrij komt hij niet, tot grote opluchting van velen. Zijn tbs is in maart jl. met twee jaar verlengd. Maar in principe bestaat in het kader van die aanvullende straf de kans dat hij op enig moment in de toekomst op proefverlof mag of zelfs zijn vrijheid terug krijgt. Zo’n bericht kreeg een van de verkrachtingsslachtoffers van de afdeling slachtofferzorg van het Ministerie van Justitie. Zo’n brief joeg haar de stuipen op het lijf. De recente aankondiging van staatsceretaris Teeven dat zedendelinquenten na hun vrijlating voortaan permanent in de gaten worden gehouden doet daar niets aan af.

Het huidige kabinet maakt zich sterk voor strengere straffen. Als misdaadjournalist met een beschouwende kijk op de samenleving heb ik altijd gevonden dat strenger straffen weinig oplost. Maar tijdens gesprekken met mensen die het ongeluk hadden het pad te kruisen van Martin C. ga je daar toch anders over denken. Er is na jaren nog steeds veel angst bij de slachtoffers die de Amsterdammer maakte. Angst die niet overgaat en die, zoals ik heb gemerkt, wordt aangewakkerd op de momenten dat weer moet worden beslist of de dader wel achter slot en grendel blijft of misschien toch op proefverlof mag. In maart sprak ik tijdens de zitting over de verlenging van de tbs van C. met de moeder van Sybine. Zij en haar man waren destijds ontsteld en teleurgesteld dat de man die verantwoordelijk is voor de dood van hun dochter geen levenslange celstraf kreeg. Toen de tbs met twee jaar werd verlengd zei de moeder: 'Elke keer twee jaar erbij is ook levenslang.'

Ik snap ook heel goed waarom een van de vrouwen die door C. werd verkracht zei: 'Ik ben tegen de doodstraf, maar dat verdiende Martin C. wel.' Een ander zei het nog harder. Wat haar betrof kon hij rotten in zijn cel. Een Amsterdamse politieman die destijds was betrokken bij de opsporing van Martin C. zei me dat verkrachting in feite ook moord is. Het verschil is alleen dat het slachtoffer in leven blijft, zei hij. Tegen dat licht begrijp de opmerkingen van die vrouwen nog beter.

De rechter heeft inmiddels dus geoordeeld over De Vrouwenjager. Hij blijft nog twee jaar in tbs. Het boek is af. Het woord is nu aan de lezer.