Het is dinsdag en vanwege het mooie weer heb ik een dag vrij genomen. Ik wil fietsen, niet hard gewoon lekker genieten en de benen laten draaien. Via Bunnik, rijd ik in de richting van de Bilt waarna ik Amersfoort volg langs de vliegbasis het Zeisterspoor op waar ik aansluit bij een groepje van een man of vijf. Nog een flauwe bocht naar rechts en dan begint de weg langzaam te stijgen. Langzaam maar zeker wordt het tempo opgevoerd.



Natuurlijk moet er gekeken worden wie het eerste boven is op het viaduct en daarna zal het groepje uitbollen en zich ongetwijfeld rustig naar beneden laten vallen. Hoewel ik probeer me er niet in te mengen wil ik toch laten zien dat ook ik hard kan fietsen en voor ik het weet spannen mijn benen zich aan en zoek ik naar de benen die er nog het beste uitzien om daarbij in het wiel te duiken. Ik gok verkeerd en word tweede.

Aan het einde van de weg neem ik beleefd afscheid van het groepje dat linksaf richting Amersfoort gaat terwijl ik juist rechtsaf sla langs het zand van de Leusderheide. De vlaggen bij Quatre Bras wapperen nauwelijks. Het is nagenoeg windstil terwijl ik over de kale heide kijk. Er is hier veel veranderd de laatste jaren, een ecoduct verbindt het militaire oefenterrein met de grote open vlakte die voorheen bos was. Er galoppeert een paard over de hei en er staan een paar agenten te flitsen. Hoe anders zal het zijn op 9 mei.

Als klein ventje vertaalde ik onwetend de Maglia Rosa als ‘Het Magische Roze.’ En wat toen onmogelijk leek gaat nu gebeuren; Het Magische Roze over mijn trainingsrondje. Op de kaart van het parcours stonden vervaarlijk de punten aangetoond waar er geklommen moest gaan worden met de percentages erbij. Eerst kom je langs de Piramide van Austerlitz - een mooie klim door het bos - om daarna via de kaap bij Doorn en het asielzoekerscentrum tussen de bossen dwars door Leersum te rijden en via de makkelijke kant de Amerongse berg te beklimmen. Dan als laatste beklim je de Grebbeberg waar je via het militaire ereveld en de dierentuin richting de dijk langs de Nederrijn komt waar je zo heerlijk in een oer-Hollandse waaier tegen de wind in kunt knallen.

Hier op de Utrechtse Heuvelrug zullen de eerste punten voor de groene bergtrui te verdienen zijn op de klimmetjes waarvan ik, als ik samen met mijn vrienden fiets, precies weet in welk verzet ik moet rijden, tot waar ik me rustig moet houden en hoeveel pijn mijn benen mogen doen om als eerste boven te kunnen komen. Wat voor ons bergen zijn, zijn voor de echte renners drempels die ze waarschijnlijk gewoon op hun buitenblad bedwingen.

Hoe mooi de heuvelrug ook is, het is niets vergeleken met de Dolomieten en de Italiaanse Alpen-cols die ze later in de Giro nog te wachten staan maar toch zullen er ook in het profpeloton mannen zijn die zich in de Heuvelrug verslikken en boven op de klimmetjes gas moeten geven om weer bij het peloton aan te kunnen sluiten. Tot aan de Amerongse berg volg ik de route van de Giro en bekijk de plek waar ik de eerste keer zal gaan staan om van daaruit op mijn fiets naar een tweede punt in het parcours te gaan en dan snel binnendoor Utrecht in voor de finish. Alles met slechts één doel: een glimp opvangen van de roze leiderstrui. Het Magische Roze.



Niels ®elen
www.nielsroelen.nl