Sinds we in Berlijn zijn, Milton en ik, eten we goed en vooral heel goedkoop. De levensstandaard in deze wereldstad is vrij laag en de mensen hier leven van schijnbaar niets. Het zal ook daarom zijn dat er veel kunstenaars wonen, doorgaans sappelend om een bestaan, maar hier prima overleven.

Vorige week woensdag waren we uitgenodigd op een vernissage bij de vermaarde gallerie Matthew Bown, zonder r inderdaad, een Londense gallerist die ook zijn vleugels naar deze stad heeft uitgeslagen. Er hing een groot mooi nieuw schilderij van mijn goede vriend Ab van Hanegem en het was zijn eerste expositie in Berlijn, hoewel hij hier al negen jaar woont en werkt. Het was een groepstentoonstelling van vrienden en Ab was op zijn beurt uitgenodigd door de Berlijnse artist Joachim Grommek, wiens werk ik ook verzamel. Hij maakt prachtige beelden op spaanplaat van geschilderd tape. Inmiddels gaat het zo voortvarend met zijn werk dat hij niet zelf meer schildert, maar alleen nog maar bedenkt en door assistenten laat uitvoeren.
Er waren flink wat in Berlijn wonende Hollanders en de avond had iets van de jaarlijkse koninginnedagviering op de Nederlandse ambassade. Na afloop ging het gezelschap dineren in Bierhaus im Tiergarten, maar Milton en ik wilden ons eigen buurtje verkennen en aten allebei een pizza op de kop van de Eisenacherstrasse, ook de straat waarin ons appartement is in de wijk Schöneberg, die in west-Berlijn ligt. Ik moest 13 euro 10 afrekenen, inclusief twee grote glazen bier, een bedrag wat je in Amsterdam alleen al kwijt bent aan één pizza. Marja, de vriendin van Ab, vertelde dat dat nog aan de prijzige kant is en dat zij de dag daarvoor heerlijk Vietnamees hadden gegeten voor minder dan 12 euro, inclusief drank, en niet hadden getipt om het niet absoluut top was.
Het is dan ook niet vreemd dat iedereen hier luncht en dineert buiten de deur. Het aantal uitspanningen per vierkante meter lijkt hier het hoogste ter wereld, de concurrentie is moordend en je vraagt je af waar de restaurateurs het van doen, zeker gezien het feit dat het wegens het enorme aanbod nergens echt heel druk is. In elk geval kun je voor dat geld nauwelijks thuis koken, maar omdat ik dat nu eenmaal leuk vind, doen we dat toch ook. Het aanbod hier in de supermarkten is veel ruimer dan bij ons, verse kruiden bijvoorbeeld in overvloed, en dat maakt het shoppen tot een echt genot.
Afgelopen donderdag kregen we een geheimtip en ik kon natuurlijk niet nalaten er meteen te gaan kijken. Echt Berlijns eten in een klein zaakje in de Motzstrasse, vlakbij ons appartement. We konden gelukkig een tafeltje buiten krijgen, het was nog steeds 38 ºC, en ook binnen zat het redelijk vol, ten teken dat het er rond etenstijd te druk was geweest. Schöneberger Weltlaterne heet het en het zit op nummer 61. Ik nam vooraf een bollensuppe (een echte Berlijnse uiensoep), Milton een huisgemaakte curryworst. Milton koos daarna voor een zigeunerschnitzel, ik nam de jägerschnitzel mit pilzen und bratkartoffeln. We dronken er flink wat glazen bier bij, en moesten toch maar 41 euro afrekenen. Naast ons zat een toneelspeelster met haar man, vliegenier en psycholoog in ruste, die er schuin tegenover woont. Hij bood ons na afloop een rondvlucht boven Berlijn aan en als we nog tijd hebben gaan we dat zeker doen. In elk geval raadde hij ons aan een boottocht over de Spree te maken. Die duurt drie uur en schijnt indrukwekkend te zijn. Berlijn heeft meer bruggen dan Venetîë, en dat maakt nog nieuwsgieriger. Ook vertelde hij van een bomvrije bunker in Mitte, de galleriebuurt, door Speer voor Hitler ontworpen, en opgekocht door een steenrijke Duitse kunstverzamelaar, die er bovenop een penthouse heeft laten zetten, eveneens bomvrij, met muren van zo’n anderhalve meter dik. Je kunt er niet zomaar in, maar met mijn inmiddels verlopen perskaart moet het lukken. We zullen zien. Vooralsnog genieten we van het mooie weer hier en verheug ik me al weer op volgende week, want dan vlieg ik naar München voor een groot feest in Tantris en zie ik al mijn oude koksmaten weer.

Tom Kellerhuis