Gisterennacht rond de klok van tien voor half één ontving ik het volgende sms’je: ‘Lieve jongen, als je maandag a.s. niet in bad met je eend zit, zou je dan in en voor café De Pels een bar meal kunnen/willen maken (8-16 man)? Een kasteleinen groet van Maarten.’

Gisterennacht rond de klok van tien voor half één ontving ik het volgende sms’je: ‘Lieve jongen, als je maandag a.s. niet in bad met je eend zit, zou je dan in en voor café De Pels een bar meal kunnen/willen maken (8-16 man)? Een kasteleinen groet van Maarten.’
Natuurlijk wil ik dat, en dat sms’te ik Maarten terug. Eén dag in de week koken in mijn oude stamcafé, wellicht ook nog voor bekende stamgasten, echt geweldig. Na een periode van bezinning en vakantie ben ik wel weer toe aan een klus.
Uitbater Maarten Voorhoeve had me een week geleden al gepolst, en een beetje uitgelegd hoe het systeem werkt. De gasten betalen een tientje voor een mooi bord eten, en echt winst hoeft er niet op gemaakt te worden, het zou mooi zijn als het kostendekkend is. En hij vond het ook, geloof ik, niet zo’n punt als de ingekochte maaltijd toch iets duurder uitvalt, maar binnen het budget blijven moet geen enkel probleem zijn.
‘O,’ zei ik meteen, ‘dan maak ik oosters gegrild piepkuiken met quenelles van broccolipuree met pommes Dauphine.’ ‘Lieve jongen,’ zei Maarten weer, ‘het moet een bar meal zijn, eenvoudig en smakelijk. En ik wil ook dat je er niet meer dan drie uur werk in stopt.’
‘Ja dat bedoel ik,’ zei ik tegen Maarten, ‘maar dat lukt me qua tijd makkelijk in drie uur.’
‘Maar ik bedoel, maak het niet te ingewikkeld,’ zei Maarten weer. ‘Het moet echt een bar meal zijn, niet meer en niet minder.’
Bar meal, een eenvoudige, lekkere doch voedzame hap. Een cheeseburger met patat, een mooie steak met een frisse salade, kipvleugels met tomatensalsa of ratatouille, dat soort werk. Of nu in de zomer gewoon een mooie pasta. Dat gaat ‘m worden, de eerste keer. Twee soorten pasta naar keuze, een bolognese en een carbonara. ‘Ze willen geen vis, maar wel vlees,’ had Maarten mij gezegd. En wat als er vegetariërs komen? Dan laat ik gewoon de spek in de carbonara achterwege.
De keuken van De Pels is naar het schijnt goed geoutilleerd, en ik heb bijzonder veel zin om daar een mooie en lekkere maaltijd te gaan bereiden. Voor deze gelegenheid trek ik mijn Tantriskoksbuis aan, die staat me het best, met mijn naam erop geborduurd. In Duitsland is dat heel gewoon, zelfs als je bij een wegrestaurant werkt, in Nederland staat zoiets al gauw verheven. Wat een onzin eigenlijk: het is handig, vooral in grote keukens, want zo onthoud je snel de namen van de koks, en het staat gewoon ook goed en persoonlijk. Dus ik trek me niets aan van eventuele kritiek; sterker nog, ik ben er trots op kok te zijn.
En nu helemaal: ik kan zeggen dat ik als chef-kok werk bij café De Pels. Ik ben namelijk de enige kok op maandag. In Duitsland werd regelmatig tegen me gezegd: ‘Tom, du bist die Beste Koch, wann allen nicht da sind.’ Daar hebben we vaak en smakelijk om gelachen. En nu maar hopen dat het goed gaat. Maar ik blaak inmiddels van zelfvertrouwen.