Al jaren bezoek ik in de drukste periode van het jaar het Waddeneiland Vlieland, en al jaren geniet ik er volop van de rust, het bos, de duinen en het strand en de zee.

Ik loop er iedere dag hard en daarna trek ik de rest van de dag op met mijn beste vriend Ad ten Bosch, en zijn twee prachtige en inmiddels volwassen kinderen. We zitten altijd in strandhotel Seeduyn, waar Ad ieder jaar voor twee weken een appartement huurt, en meestal koken we er om de dag. Dat is beslist niet makkelijk: Vlieland is namelijk een culinair rampgebied.
Er zijn genoeg vreettenten maar die hebben allemaal hetzelfde assortiment: pasta met zalm of tonijn, slibtongetjes in botersaus, spareribs, mosselen in bier of in wijn, of biefstuk in rode wijnsaus, alles gegarneerd met patat; de fantasieloosheid druipt van alle menukaarten. Wat ze ook allemaal gemeen hebben is de dame blanche. De prijzen zijn behoorlijk, de bediening is redelijk tot slecht, en het eten is overal matig. Nou ja, niet overal, want Vlieland heeft wel één goed restaurant: het Armhuis. Maar wat je daar neertelt voor een mooie culinaire avond, ben je ook kwijt in een sterrenzaak in Amsterdam, en dat doe je dus niet elke dag.
Na een week al komt het behoorlijk vette eilandeten je de strot uit, en verlang je naar een goeie zelfklaargestoomde maaltijd. Maar ook de thuiskok heeft het op dit eiland beslist niet makkelijk. Het grote probleem is goede waar.
Er zijn op het eiland op wat campingwinkeltjes na twee kleine buurtsupers, een Spar en een Coop, en die hebben allebei het assortiment van een typische Hollandse buurtsuper uit de jaren zestig. Het gebruikelijke spul dus: pasta en sauzen van Knor en Honig, Indonesisch van Conimex, Aardappel Anders, ingeblikte groenten van Hak en ga zo maar door. Voor verswaren moet je hier niet wezen, anders dan komkommer, tomaten, sla en wat fruit. De vis is er voorverpakt en de mosselen zijn altijd op. Het is er ongezellig en fantasieloos maar we zijn er wel op aangewezen. Kennissen van ons laten de boodschappen zelfs vanaf het vaste land per boot en vervolgens per taxi aanvoeren, maar niet iedereen is bemiddeld genoeg voor deze dure grap.
Verder heeft het dorp een bakker en inmiddels een goeie slager, die ook kaas verkoopt. Er was een winkel met culinaire producten, Zilt, maar die heeft afgelopen jaar zijn deuren moeten sluiten, wegens gebrek aan belangstelling. Maar het meest stuitende is dat je tegenwoordig op het eiland geen verse vis meer kunt krijgen. De slager, die trouwens Visser heet, heeft de viswinkel overgenomen, en waar vroeger een nog enigszins vertrouwd (maar wel beperkt) assortiment aan vis lag, liggen nu de vleeswaren, de kalfsoesters en de entrecotes te pronken. De enige vis op het eiland is reeds gekaakt bij de haringkraam of zwemt rond in het dorpsmuseum, in te kleine aquaria. Daar hangen ook kaarten met wat er allemaal niet aan vis en schaal en schelpdieren rond het eiland kruipt en zwemt. Zouden de eilanders dan zelf voor hun vismaaltje zorgen? Volgend jaar neem ik een hengel mee.