Galerie Koster, Amsterdam, 1 oktober 2009



Als de peetvader van de Nederlandse misdaadjournalistiek je vraagt om zijn nieuw boek in ontvangst te nemen dan zeg je natuurlijk ja.

Uit respect voor Cees Koring.

Want Cees heeft met zijn omvangrijke journalistieke oeuvre terecht de status van journalistieke grootheid verworven.

Niet voor niets is Cees een van de parelen van in de Telegraafkroon. Hoewel officieel gepensioneerd, hoort hij bij ons. Zoals dat ook altijd blijft gelden voor andere grootheden als Henny Korver, Thomas Lepeltak, Ron Kouwenhoven, Charles Taylor en zo kan ik nog wel even doorgaan.

De Telegraaf is een familie, al hoewel de managers van vandaag de dag daar wel eens anders over denken.

Cees schreef niet alleen pagina’s vol in de Telegraaf, maar voegde ook een hoofdstuk toe aan de misdaadjournalistiek in Nederland. Met zijn consequente diepgravende onderzoek kan zijn lezer er altijd op vertrouwen dat de feiten kloppen.

Dat is belangrijk.

Maar het is een andere vorm van journalistiek die we dezer dagen tegenkomen.

Tegenwoordig worden journalisten bij universiteiten en hoge scholen opgeleid tot google-journalisten. Achter het beeldscherm en met de mobiele telefoon wordt er journalistiek bedreven. Risicoloos. Het zijn journalisten die we eigenlijk willen.

En dan heb ik het nog niet eens over de laffe bloggers, de amateurjournalisten die we in het journalistieke riool dat internet heet tegenkomen.

Daar zal de samenleving niet veel beter van worden.

Dat moest mij even van het hart.

Ik weet dat de onthullingen in dit boek voor Cees ook zeer persoonlijke onthullingen zijn. Want de misdaadjournalistiek werd in 1990 bij dat gruwelijke incident in de woning van Cees en Lies wel heel erg persoonlijk.

Het onbegrijpelijke geweld binnen de vier muren van het appartement moet diepe wonden hebben geslagen. Hiervoor geldt letterlijk de onschuld voorbij.

Negentien jaar na dato is dit nog steeds actueel. Criminelen die misdaadjournalisten bedreigen, maar ook justitie, politie en zelfs de inlichtingendiensten die forse inbreuk maken op de privacy van journalisten. Het is ongehoord, onbegrijpelijk en we zullen als hoofdredactie van de grootste krant van Nederland te vuur en te zwaard bestrijden.

Journalisten moeten wat mij betreft niet alleen een aparte positie krijgen als het gaat om het verschoningsrecht, maar er moet ook een aparte juridische status komen in de privacywetgeving.

Maar het zegt wel iets over de moeilijke positie van de misdaadjournalist. Want als je onderzoekt, dan ben je een eenling, kwetsbaar en loop je risico’s.

Dat trekt een enorme wissel op je privéleven. Daarom wil ik ook Lies, die er niet meer is, betrekken. Alleen met de steun van een partner lukt dit. ‘We doen het allemaal samen, we beleven het samen en we schrijven het samen’, zo zei Lies wel eens tegen mij toen ik nog als jong broekie bij hen op de bank zat.

Na boeken als ‘Plaats van het misdrijf’ maar ook het verassende ‘De Transsiberië Expres’ in 2004 is de Maffiatapes een belangrijk journalistiek document dat Cees nalaat. Ook aan de ‘journalistieke kinderen’ van peetvader Cees Koring bij De Telegraaf, zoals John van de Heuvel, Bert Huisjes, Jolande van de Graaf, Bart Olmer, Joan van den Dongen en Joost de Haas.

Deze memoires De Maffiatapes vertellen veel over de misdaadjournalistiek, zeggen veel over De Telegraaf-aanpak, maar bewijzen dat Cees Koring nog steeds in de eredivisie speelt van de Nederlandse misdaadjournalistiek.