Al uren ligt hij op een hooggelegen positie in de brandende zon op zijn buik. Zijn geweer met telescoopkijker leunt op de twee voorpootjes die het de stabiliteit geven om, tot ruim duizend meter afstand, dodelijk doeltreffend te zijn met een enkel schot.

Zenuwachtig tikken mijn vingers op het stuur van mijn auto. Op de digitale klok op het dashboard zie ik twee oranje stipjes knipperen, 18:26 geeft hij aan. Op de voorruit verschijnen enkele spetters, op de achterruit zit de ruitenwisser al een dag of drie vast tegen het fietsenrek dat erop bevestigd is. Regen, denk ik, dat kon er ook nog wel bij. Als ik ergens een hekel aan heb tijdens een koers, dan is het wel regen.

‘Ik geloof niet dat dat gaat gebeuren.’
‘Waarom niet?’ wil ik weten.
‘Ik denk niet dat mensen hun benen zullen amputeren omdat ze met een kunstbeen voordeel zullen hebben’, antwoordt Nicole.

Vanaf de Via dei Cerchi loop ik door het gras de voormalige arena van Circus Maximus in. Rechts van ons ligt het Foro Romano, daarachter het Colosseum. Terwijl de zon in mijn ogen schijnt, zak ik ontspannen door mijn knieën en haal mijn vingers over de bodem van de voormalige arena. Langzaam laat ik het gruis en grind door mijn vingers glijden en sluit even mijn ogen om me voor te stellen hoe een dag in een vol circus eruit gezien moet hebben.

Een voorzichtig lentezonnetje breekt door een donkergrijs wolkendek als ik voor het huis van mijn moeder het voorwiel in mijn fiets steek. Lang geleden ben ik bij mijn moeder het huis uit gegaan maar de laatste tijd ben ik er, door mijn thuissituatie, steeds vaker te vinden.