Blijf niet in de balansdag hangen

Blijf niet in de balansdag hangen


‘Op de gezonde toer’ is geen dieet, het is een levenswijze. Mijn levenswijze. Natuurlijk zijn er avonden waarop ik doorzak met vrienden en vriendinnen. Dat gebeurt, ik heb dat hartstikke nodig op zijn tijd. Ik schuif gewoon gezellig aan bij iemand zonder te weten wat het menu is. Ik eet fluitend toetjes zonder calorieën te tellen. Het zou toch belachelijk zijn als je jezelf dat niet zo nu en dan zou gunnen?

En het kán allemaal, dankzij de balansdagen. Het is een vreselijk woord, maar ik geloof er heilig in. Iets te veel gegeten voor je gevoel? Maak van de volgende dag een balansdag, waarop je minder eet en meer beweegt. De dag daarna doe je weer ‘normaal’. Een soort reset van je lichaam, compensatie, pas op de plaats, hoe je het ook wilt noemen. Het is wel de bedoeling (ik stá er zelfs op) dat je die dag daarna dus wel weer het gewone ritme oppakt en niet in die balansdag blijft hangen. Net zo goed als ik niet zou willen dat die losbollige dagen een gewoonte worden. In beide gevallen word je niet vrolijker. Ik probeer een beetje in het midden te blijven. Dan kun je het namelijk het langst volhouden en je krijgt exact het lichaam waar je je fijn bij voelt en wat goed bij jou past. Vertrouw daar maar op.

Bij balans hoort bewegen
Op een balansdag ga je extra bewegen. Heel goed voor je lijf en je hoofd wanneer je de dag ervoor iets ‘te hard’ bent gegaan. Van bewegen krijg je energie en zelfvertrouwen. Dus hijs jezelf in een leuk pakje, trek renschoenen aan en loop de deur uit. Van een halfuurtje rustig rennen knap ik al op.

Het blijft leuk
Op een balansdag kies ik voor licht verteerbaar voedsel. Geen zware maaltijden, geen snoep. Gewoon een beetje logisch nadenken over wat je eet. Sla de bakker over en duik niet het gangpad van de chips in, maar loop rechtstreeks naar de groente- en fruitafdeling. Je mag heus wel vis of vlees eten, zo streng ben ik nou ook weer niet. Een stukje kip of een gestoomd witvisje is namelijk hartstikke licht op de maag. Het moet wel leuk blijven. Dat is het motto.


Meer columns


Een lekker dik boek

Een lekker dik boek

Kookboeken, ik heb er wel een paar. Vol prachtige foto’s, heerlijke vertaalfouten en vlekkerige vodjes met mijn eigen recepten. Soms haal ik ze tevoorschijn, om na te kijken wat ook alweer de verhoudingen zijn voor een souff lé of gebakje. De handgekliederde papiertjes zijn lang niet altijd even leesbaar; eenmaal ontcijferd stop ik ze terug in het naslagwerk en probeer me te herinneren welke gulden middenweg ook alweer het best werkte.Kookboeken, ik heb er wel een paar. Vol prachtige foto’s, heerlijke vertaalfouten en vlekkerige vodjes met mijn eigen recepten. Soms haal ik ze tevoorschijn, om na te kijken wat ook alweer de verhoudingen zijn voor een souff lé of gebakje. De handgekliederde papiertjes zijn lang niet altijd even leesbaar; eenmaal ontcijferd stop ik ze terug in het naslagwerk en probeer me te herinneren welke gulden middenweg ook alweer het best werkte.

Zot van soep

Zot van soep

Zot van eten en in het bijzonder zot van soep. Wat in mijn studententijd begon als een bezoekje aan een soepbar in Brussel, ontaardde in een droom om zelf zo’n zaakje te starten. De interesse in alles wat met voeding te maken heeft, was er al van kinds af aan. Met de paplepel ingegeven, of beter gezegd: met de soeplepel! Omdat ik ook graag een diploma op zak wilde hebben, begon ik – met in het achterhoofd (ooit) de start van een eigen soepzaak – een opleiding voedings- en dieetleer.