Het allerlekkerste gerecht

Het allerlekkerste gerecht


Regelmatig krijg ik vragen over de Marokkaanse keuken. De vraag die mij het meeste wordt gesteld, is wat ik nou het allerlekkerste gerecht vind. Ik kan eerlijk zeggen dat alle gerechten uit de Marokkaanse keuken mij gelukkig maken en dat komt doordat ik ermee opgegroeid ben. Bijna alle gerechten hebben voor mij een speciale betekenis; een mooie herinnering die eraan verbonden is.

Als ik dan tóch gedwongen word om een gerecht te kiezen, vind ik bastilla met kip het állerlekkerst. De combinatie tussen hartig (kruiden en specerijen), fris (ingelegde sinaasappels of citroenen), zoet (noten, suiker en oranjebloesemwater), smeuïg (gevogeltemengsel) en krokant (noten en filodeeg) maakt dit gerecht tot een ware smaakbom.

Voor de ongetrainde tong lijkt dit een onsmakelijk gerecht. Heel vaak heb ik van mensen te horen gekregen dat het een onmogelijk combinatie is.
Net zo vaak kreeg ik na het proeven van dit heerlijke gerecht van diezelfde mensen complimenten.

Een waar koningsmaal. Heerlijk recept van mijn moeder, geperfectioneerd door mij.


Meer columns


Een lekker dik boek

Een lekker dik boek

Kookboeken, ik heb er wel een paar. Vol prachtige foto’s, heerlijke vertaalfouten en vlekkerige vodjes met mijn eigen recepten. Soms haal ik ze tevoorschijn, om na te kijken wat ook alweer de verhoudingen zijn voor een souff lé of gebakje. De handgekliederde papiertjes zijn lang niet altijd even leesbaar; eenmaal ontcijferd stop ik ze terug in het naslagwerk en probeer me te herinneren welke gulden middenweg ook alweer het best werkte.Kookboeken, ik heb er wel een paar. Vol prachtige foto’s, heerlijke vertaalfouten en vlekkerige vodjes met mijn eigen recepten. Soms haal ik ze tevoorschijn, om na te kijken wat ook alweer de verhoudingen zijn voor een souff lé of gebakje. De handgekliederde papiertjes zijn lang niet altijd even leesbaar; eenmaal ontcijferd stop ik ze terug in het naslagwerk en probeer me te herinneren welke gulden middenweg ook alweer het best werkte.

Zot van soep

Zot van soep

Zot van eten en in het bijzonder zot van soep. Wat in mijn studententijd begon als een bezoekje aan een soepbar in Brussel, ontaardde in een droom om zelf zo’n zaakje te starten. De interesse in alles wat met voeding te maken heeft, was er al van kinds af aan. Met de paplepel ingegeven, of beter gezegd: met de soeplepel! Omdat ik ook graag een diploma op zak wilde hebben, begon ik – met in het achterhoofd (ooit) de start van een eigen soepzaak – een opleiding voedings- en dieetleer.