Een smakelijk en volledig maal

Een smakelijk en volledig maal


Een maaltje geeft de meeste voldoening als het van alles wat heeft. Traditioneel waren dat aardappelen, vlees en groente (een avg’tje wordt zo’n maaltijd ook wel genoemd), maar die kunnen natuurlijk ook vertaald worden naar wat ze leve­ren: koolhydraten, vitaminen, vezels, vetten en eiwitten.

Zij die liever koolhy­draten mijden, nemen wat meer eiwitten om toch verzadigd te raken (maar een koolhydraatloos dieet zou ik iedereen zonder hulp van een voedingsdeskundige liever afraden). Minder technisch bekeken wil je na het eten gewoon voldaan zijn en dat gevoel bereik je het makkelijkst door te zorgen voor verschillende smaken en structuren. Op alleen aardappelpuree zou je best kunnen leven: alles zit erin, maar het wordt wel erg snel saai. Meng er een knisperige groente door, liefst met een uitgesproken smaak, en het is al een stuk interessanter. Geef er een knák, kraak of knappertje bij en het is écht lekker.

Klassieke uiensoep is misschien wel het beste gerecht om het principe te illustreren: de soep zelf met een diepe, lichtzoete smaak, een knapperige crouton met zoute, vette kaas. Soms is het fijn als de smaken elkaar comple­menteren, zoals de aardse smaken van biet en paddenstoel. Soms kan een contrast de smaak juist accentueren, zoals het zuur in yoghurt of citroensap dat de zoetheid van pompoen een ‘randje’ geeft, of lichtbittere pompoenpitjes die ook nog een ‘knak’ toevoegen. Zoals in het gerecht 'Pompoen met pit', zie recepten.


Meer columns


Heb je Italianen weleens over eten horen praten?

Heb je Italianen weleens over eten horen praten?

Het lijkt net of ze ruzie hebben, zo verhit en vol passie gaat het eraan toe. Dat komt omdat dé Italiaanse keuken eigenlijk niet bestaat. Italië bestaat als staat pas sinds 1870, daarvoor was het een ratjetoe van landen en kleine staatjes. Maar wat dit bijeengeraapte zootje deelde, was een culinaire traditie. Recepten die van moeder op dochter werden overgedragen. Elke streek, elk dorp en iedere familie heeft zijn eigen tradities, en o wee als je die in twijfel trekt.

Welke keuken zou je meenemen naar een onbewoond eiland?

Welke keuken zou je meenemen naar een onbewoond eiland?

Dat vroeg mijn kookgrage moeder mij vroeger weleens. ‘De Italiaanse’, antwoordde ik steevast. Als kind leek mij deze keuken met pizza, pasta en goddelijke gelato eentje die nooit zou gaan vervelen. Nu, enkele decennia later, zou ik dit antwoord niet meer zo geven. Ik kook de hele wereld over. Soms heb ik zin in paella, soms in pittige saté’s, soms in stevige Marokkaanse troostsoep. Hoewel ik nog steeds dol ben op Italiaans eten, is er zoveel meer bij gekomen. Het zijn gerechten en smaken die ik voor geen goud zou willen missen.