Een kookboek met alleen paprecepten?

Een kookboek met alleen paprecepten?


Een kookboek met alleen paprecepten. Ben je dan niet klaar na een pagina of tien? Deze vraag is mij het afgelopen jaar regelmatig gesteld. Begrijpelijk, want pap heeft geen fantastische reputatie. Het woord alleen al klinkt allesbehalve spannend. Om nog maar te zwijgen van de kleur en smaak. Maar er is iets aan de hand met pap.

In steden als Londen en Kopenhagen zijn de afgelopen jaren porridge bars geopend en chefs als Heston Blumenthal hebben pap tegenwoordig op hun menukaart staan. Het lijkt erop dat pap na duizenden jaren eindelijk van zijn stoffige imago afkomt. En het blijft niet slechts bij havermout. Ook polenta, dahl-curry, risotto, bloempap en andere ‘exotische’ varianten zijn enorm populair. Maar waarom juist nu? Waarschijnlijk heeft het te maken met drie dingen: sociale media, de toenemende behoefte aan gezond eten en het gevoel dat mensen bij pap krijgen.


Meer nieuws



Een kleine geschiedenis van een huisgemaakt restaurant

Een kleine geschiedenis van een huisgemaakt restaurant

Er was eens een Amsterdammertje – een kleine Piep – dat graag buiten speelde met bloemetjes, bijtjes, bomen en planten. Binnen stond ze het liefst in de keuken achter pannen heksenbrouwsels of zat ze boekjes in elkaar te knutselen. Groter groeide ze wel, echt veranderen deed ze niet, ze werd kok en wroette nog altijd graag in de aarde.

Koken was nog nooit zo leuk

Koken was nog nooit zo leuk

‘Daar stonden we dan, mijn zus en ik. Met 32 graden in de bloedhitte van Frankrijk op onze blote voeten mayomenaise te stampen. In van die grote, eikenhouten vaten en op de echte, traditionele manier. Heerlijk, dat vrije gevoel van oranje eierendooiers die als warme vla tussen je tenen door glibberen. Nog steeds krijg ik complimenten over mijn gladde voetjes. Zodra de lente zijn eerste zonnestralen laat zien, trek ik glunderend mijn sandalen aan. Dit is waar mijn liefde voor echt en authentiek eten is begonnen.