Een heel spannende soep: wortelabrikozensoep met lavendel, gember en honing-geitenkaas

Een heel spannende soep: wortelabrikozensoep met lavendel, gember en honing-geitenkaas


De Soepbijbel verscheen al in oktober: een nieuw deel in de serie culinaire bijbels die ik hier al vaker besproken heb. Voor de soepeditie heeft uitgeverij Carrera een Belgische dame gevraagd haar recepten op schrift te zetten.

Heleen Timmermans opende in 2005 de deuren van soepbarzuppa in het Belgische Hasselt. Vanaf het begin waren de Hasselaars enthousiast en haar clientèle groeide gestaag. We hebben al vaker kunnen vaststellen dat mensen die een opleiding hebben genoten in de kunstensector het vaak goed doen in de culinaire wereld. Zo ook Timmermans. Haar soepbar werd tot twee keer toe uitgeroepen tot de beste van Vlaanderen. Geen idee hoeveel soepbarren Vlaanderen telt, maar het staat in elk geval mooi op haar cv. Meer dan 130 soeprecepten staan er in deze bijbel. Natuurlijk de klassiekers als gazpacho, bouillabaisse, kippensoep en tomatensoep, maar ook heel spannende soepen. Een wortel-abrikozensoep met lavendel, gember en honing-geitenkaas bijvoorbeeld of de venkelsoep met vanille en chili mogen toch wel buitenissig worden genoemd. Het boek begint met basisrecepten. Diverse bouillons, kruidenmengsels en de roux om meer gebonden soepen te maken. Het laatste gedeelte van het boek geeft recepten om de soepmaaltijd op te leuken. Eigenlijk is elke dag wel een soepdag, maar zeker in de wintermaanden is toch niks zo fijn als een pan soep binnen handbereik waar je gedurende de dag af en toe eens een lekker kommetje uit kunt scheppen. 


Meer nieuws



Een kleine geschiedenis van een huisgemaakt restaurant

Een kleine geschiedenis van een huisgemaakt restaurant

Er was eens een Amsterdammertje – een kleine Piep – dat graag buiten speelde met bloemetjes, bijtjes, bomen en planten. Binnen stond ze het liefst in de keuken achter pannen heksenbrouwsels of zat ze boekjes in elkaar te knutselen. Groter groeide ze wel, echt veranderen deed ze niet, ze werd kok en wroette nog altijd graag in de aarde.

Koken was nog nooit zo leuk

Koken was nog nooit zo leuk

‘Daar stonden we dan, mijn zus en ik. Met 32 graden in de bloedhitte van Frankrijk op onze blote voeten mayomenaise te stampen. In van die grote, eikenhouten vaten en op de echte, traditionele manier. Heerlijk, dat vrije gevoel van oranje eierendooiers die als warme vla tussen je tenen door glibberen. Nog steeds krijg ik complimenten over mijn gladde voetjes. Zodra de lente zijn eerste zonnestralen laat zien, trek ik glunderend mijn sandalen aan. Dit is waar mijn liefde voor echt en authentiek eten is begonnen.